Bearman przerywa milczenie po odejściu Ocona. To koniec kariery triumfatora Grand Prix Węgier 2021?

 

Oliver Bearman po raz pierwszy szerzej odniósł się do nagłego odsunięcia Estebana Ocona podczas weekendu Grand Prix Meksyku. Brytyjczyk przyznał, że sam nie zna dokładnych kulis konfliktu, ale skontaktował się ze swoim dotychczasowym zespołowym partnerem.

Zespół Haas potwierdził już oficjalnie, że Francuz nie wróci do samochodu do końca sezonu 2026. W Brazylii jego miejsce zajmie Rafael Câmara, który i tak został wcześniej zakontraktowany przez ekipę na sezon 2027.

I tutaj pojawia się pytanie czy jesteśmy świadkami końca kariery Estebana Ocona w królowej sportów motorowych?

Bearman: „Napisałem do Estebana”

Ocon został odsunięty od dalszej części weekendu w Meksyku po piątkowych wydarzeniach wewnątrz zespołu. Ekipa Haasa nie ujawniła dokładnych szczegółów. Sam Esteban Ocon potwierdził jedynie, że doszło do zasadniczej różnicy zdań i rozmowy z osobami zaangażowanymi w sprawę, jednocześnie stanowczo zaprzeczając doniesieniom sugerującym użycie przemocy fizycznej. Jak pisałem na swoim profilu facebookowym wg serwisu BILD Francuz miał w sobotę rano udać się do Komatsu (szefa ekipy), celem przeproszenia za swoje zachowanie. Japończyk nie zamierzał wchodzić w dyskusję i próbował opuścić pomieszczenia. Według informacji w tym momencie Esteban Ocon miał chwycić swojego szefa za ramię i go szarpnąć.

Mimo tak szokujących doniesień Bearman przyznał, że nie wie, co dokładnie się wydarzyło.

„Napisałem do Estebana. To naprawdę trudna sytuacja i jeśli mam być całkowicie szczery, nie wiem dokładnie, co się wydarzyło. Ale takie sytuacje nigdy nie są przyjemne”.

Zawodnika amerykańskiej stajni skupił się później przede wszystkim na pomocy Ryo Hirakawie, który został wrzucony do samochodu praktycznie z marszu.

„Pomagałem Ryo tak bardzo, jak tylko mogłem, żeby przyspieszyć jego proces nauki”.

Bearman przyznał również, że widok kamer zgromadzonych wokół garażu Hirakawy przypomniał mu własny nagły i nieplanowany debiut w Arabii Saudyjskiej. Na koniec miał dla Japończyka prostą radę:

„Jedź na maksa. Hamuj przy tablicy 50 metrów do pierwszego zakrętu i atakuj”.

Hirakawa wykorzystał swoją szansę i po karach rywali został sklasyfikowany punktowanym miejscu już w swoim pierwszym wyścigu królowej sportów motorowych.

Haas zamknął Oconowi drzwi

Początkowo decyzja Haasa dotyczyła wyłącznie weekendu w Meksyku. Teraz sytuacja jest już transparentna. Zespół oficjalnie poinformował Francuza, że nie wróci do samochodu w sezonie 2026.

Ayao Komatsu przekazał:

„Poinformowaliśmy Estebana, że nie wróci do naszego samochodu wyścigowego w tym sezonie. Takich decyzji nigdy nie podejmuje się lekko, ale uważamy, że leży to w najlepszym interesie zespołu”.

Szef Haasa ponownie odmówił ujawnienia szczegółów rozmów z Francuzem, nazywając je sprawą wewnętrzną. W São Paulo obok Bearmana pojedzie Rafael Câmara (zakontraktowany na sezon 2027).

Czy to koniec kariery Ocona? 

I tutaj przechodzimy do najciekawszej części tej historii. Esteban Ocon już wcześniej wiedział, że po sezonie opuści Haasa. Sam deklarował, że chce pozostać w Formule 1 i dopuszcza nawet rolę kierowcy rezerwowego, jeśli nie znajdzie miejsca w podstawowym składzie (w ostatnim tygodniu mowa o Aston Martinie - w co dość mocno wątpię).

Problem polega na tym, że obecna sytuacja zdecydowanie nie pomaga mu w poszukiwaniu nowego pracodawcy. Francuz ma za sobą wiele sezonów w F1, jedno zwycięstwo, podia i będąc obiektywnym niewątpliwie sporo solidnych występów - ale to za mało!. Ponadto ciągną się za nim historie o trudnych relacjach wewnątrz zespołów i bardzo agresywnej walce z zespołowymi partnerami.

Szczera opinia Okiem Kibica F1: Ocon nigdy nie był dla mnie kierowcą ścisłej czołówki

Nigdy nie uważałem Estebana Ocona za kierowcę z poziomu Verstappena, Hamiltona czy Alonso.

Był szybki. Czasami nawet bardzo. Potrafił pojechać bardzo dobrze i wykorzystać nadarzającą się sytuację na torze.

Ale wielokrotnie miałem wrażenie, że swoim charakterem i sposobem walki próbował udowodnić, że należy do jeszcze wyższej półki niż wynikało to z jego regularnych osiągów.

I czasami przynosiło to dokładnie odwrotny efekt. Najbardziej oczywisty przykład? Słynna Brazylia 2018. Esteban Ocon był dublowany przez Maksa Verstappena, który prowadził w wyścigu. Francuz próbował się oddublować i doszło do kontaktu. Verstappen obrócił się, stracił prowadzenie, a zwycięstwo przejął Lewis Hamilton. To był jeden z tych momentów, które na długo zostają przy kierowcy (zwłaszcza moment, w którym podczas ważenia zawodników po Grand Prix Max Verstappen podszedł do Estebana Ocona i go dosłownie pchnął).

Po sezonie 2018 Ocon stracił miejsce w Force India i cały 2019 rok spędził poza podstawowym składem. Mercedes zatrzymał go jako kierowcę rezerwowego. Do ścigania wrócił po rocznej przerwie w  roku 2020 w barwach Renault. I od razu dostał bardzo mocny punkt odniesienia w postaci Daniela Ricciardo. Australijczyk zdobył wtedy 119 punktów, a Ocon zaledwie — 62.

Różnica była duża i trudno było ją tłumaczyć wyłącznie okolicznościami.

W 2021 roku partnerem Ocona został Fernando Alonso. Hiszpan wracał do Formuły 1 po dwóch latach przerwy. Mimo tego zakończył sezon przed Oconem: Alonso – 81 punktów. Ocon – 74 punkty.

Oczywiście Ocon odniósł wtedy największy sukces w swojej karierze, wygrywając Grand Prix Węgier. I tego zwycięstwa nikt mu nie odbierze. Pojechał bardzo dobrze i triumfował mimo naciskająceg Sebastiana Vettela. Ale nie da się też opowiedzieć historii tamtego wyścigu bez Alonso.

Fernando przez wiele okrążeń kapitalnie blokował zdecydowanie szybszego Hamiltona, odbierając mu czas potrzebny na pogoń za liderami.  Formuła 1 sama określała tę obronę jako kluczowy element, który mógł uratować zwycięstwo Ocona. I właśnie takie rzeczy zawsze imponowały mi u Alonso.

Wiedział, że nie walczy już o zwycięstwo dla siebie. Ale wiedział, że może uratować zwycięstwo zespołu. 

Rok później Ocon zakończył sezon przed Alonso: 92 do 81 punktów.

I oczywiście Francuz bardzo chętnie to podkreślał. Tylko że sam wynik punktowy nie opowiada całej historii. Alonso miał w tamtym sezonie mnóstwo problemów technicznych i utraconych punktów. A kiedy samochód pozwalał mu pokazać pełnię możliwości, nadal potrafił robić rzeczy, których Ocon regularnie nie powtarzał. Najlepszy przykład? Kanada 2022.

Mokra sesja kwalifikacyjna. Alonso wrzuca Alpine na P2, obok Maksa Verstappena.

To był klasyczny Fernando — sytuacja robi się trudna, warunki się komplikują i nagle kierowca robi różnicę. Z kolei już w 2021 roku w Katarze Alonso wywalczył podium, kończąc wyścig na trzecim miejscu.

Pod koniec wspólnej przygody ich relacje były już jednak fatalne.

Po kolizji w Brazylii Alonso rzucił ironicznie przez radio o „naszym przyjacielu”, a później powiedział wprost, że „Jeszcze jeden wyścig. Potem wreszcie koniec”.

Następnie przyszedł Pierre Gasly. Dwóch Francuzów, którzy znali się od dzieciństwa i już wcześniej mieli bardzo trudną historię prywatną. Rywalizacja szybko zrobiła się gorąca.

W Monaco 2024 Ocon zaatakował Gasly’ego w miejscu, w którym praktycznie nie było miejsca na taki manewr, doprowadzając do kontaktu między samochodami Alpine. A w klasyfikacji?

2023: Gasly 62 – Ocon 58. 2024: Gasly 42 – Ocon 23.

Drugi sezon zakończył się jeszcze bardziej nerwowo, a Ocon został odsunięty od finałowej rundy.

Przejście do Haasa mogło być dla Ocona idealnym restartem - amerykański sen. Doświadczony kierowca. Zwycięzca Grand Prix. Człowiek z doświadczeniem Renault, Alpine, Force India i współpracy z Mercedesem. Obok młody Oliver Bearman. Na papierze to Ocon miał być punktem odniesienia. Tymczasem już w pierwszym wspólnym sezonie Bearman zakończył mistrzostwa przed nim: 41 do 38 punktów.

To nie była żadna deklasacja. Ale był to sygnał. A w 2026 roku różnica zrobiła się już znacznie bardziej bolesna:

Bearman – 23 punkty.

Ocon – 7.

Młodszy kierowca zaczął przejmować rolę lidera wyników. Ocon wiedział już, że po sezonie odejdzie. I wtedy wydarzył się Meksyk. Najpierw konflikt przez radio. Później rozmowy wewnątrz zespołu. Następnie nagłe odsunięcie od samochodu finalnie do końca sezonu.

I tutaj moja opinia jest dość prosta. Nie zdziwię się, jeśli Grand Prix Stanów Zjednoczonych 2026 okaże się ostatnim wyścigiem Ocona jako etatowego kierowcy Formuły 1.

Nie napiszę, że „na pewno nikt go już nie zatrudni”, bo w tym sporcie widzieliśmy zbyt wiele niespodziewanych powrotów. Sam Ocon też już raz stracił miejsce, przesiedział rok i wrócił.

Ale tym razem sytuacja wygląda inaczej. Ma 30 lat. Zespoły doskonale znają jego tempo, a także jego mocne strony.

Znają również jego historię relacji z partnerami i zespołami. Jednocześnie do Formuły 1 napiera kolejne pokolenie młodych kierowców. Kimi Antonelli jest już mistrzem świata. Bearman buduje swoją pozycję i czeka na wejście do Ferrari. Câmara wchodzi do Haasa w miejsce Ocona.

A kolejna grupa utalentowanych juniorów czeka. I gdy jesteś zespołem, który ma do wyboru młodego kierowcę z potencjałem albo doświadczonego zawodnika z trudną historią relacji wewnętrznych, decyzja zaczyna robić się coraz bardziej oczywista.

Dla mnie Ocon zbyt często sam komplikował sobie sytuację właśnie wtedy, kiedy najbardziej potrzebował spokoju i wyników, a próby tuszowania bądź maskowania swojego charakteru historią o rodzinie, która sprzedała wiele, aby on mógł dostać się do F1 dzisiaj jest dla mnie po prostu słaba.